19 Ağustos 1981- Alparslan Türkeş ve Ülkücüler..

"12 Eylül darbesinin ardından işkencelere ve cezaevlerine savrulan Ülkücüler, hem işkence tezgâhlarında, hem cezaevlerinin insanlık dışı uygulamalarının ve hem de darağaçlarının altında erkekçe bir imtihan veriyorlardı, erkekçe ve mertçe ve mü'mince..
Ülkü Ocakları'nda öğrendikleri ve üniversiteler başta olmak üzere hayatlarının her alanında yaşadıkları ülkücülüklerinin gereği olarak..
Çünkü inanıyorlardı, çünkü 'vatan tehlikede' denildiğinde ilk önce ayağa kalkması gerekenlerin ülkücüler olduğunu biliyorlardı.. Ve bu topraklarda bin yıldır 'vatan' diyerek ayağa kalkanların kelleleri koltukta olurdu.. Ülkücüler de zaten kelleyi koltuğa alarak 'vatan' demişlerdi..
12 yaşında Mamak Cezaevi'nde hayatını kaybeden Aydoğan Pehlivan'dan darağacında son nefeslerini 'vatan sağ olsun' diyerek mü'mince ve erkekçe teslim eden 9 ülkücüye,
İsmail Şimşek'ten işkenceler altında hayatını kaybeden Bekir Bağ'a ve daha nicelerine kadar, ülkücüler zor yılların imtihanlarını alınlarının aklarıyla veren kahramanlardı..
19 Ağustos 1981 MHP ve Ülkücü Kuruluşlar Dâvâsı'nın ilk duruşması, Alparslan Türkeş'in ve Mamak Cezaevi'ndeki ülkücülerin bir yıllık 12 Eylül zulmüne nasıl direndiklerinin şâhikasıydı..
Başbuğ Alparslan Türkeş salona girdiğinde, salondaki tüm sanık ülkücüler aynı ânda ayağa kalkmış ve hep bir ağızdan hançereleri yırtılırcasına İstiklâl Marşı'nı söylemişler ve başta mahkeme heyeti olmak üzere duruşmayı izleyen dünya basınını şaşkınlık içinde bırakmışlardı..
BBC haberi şöyle geçiyordu; "Dünyanın en ilginç siyâsî dâvâlarından birisi Ankara'da başladı, vatana ihanetten yargılanan Türk Milliyetçileri duruşmaya İstiklâl Marşı ile başladılar"..
O İstiklâl Marşı'nın anlamı, ülkücülerin 'Boyun eğmeyeceğiz' direnişi ve tavrıydı..
O İstiklâl Marşı, Alparslan Türkeş'in, elindeki MHP ve Ülkücü Kuruluşlar Dâvâsı başlıklı iddianâmeyi sallayarak, mahkeme heyetinin gözlerinin içine baka baka söylediği şu sözlerle anlamını buluyordu;
"Ne yaptımsa bilerek isteyerek yaptım, Türkiye ve Türk milleti için yaptım.. Milliyetçiliği suç olarak kabul ediyorsanız, ölünceye kadar bu suçun faili olacağım.. Mevzu vatansa hepimiz ölelim, mevzu makamsa hepiniz ölün"..
Tarih şâhittir ki ülkücüler, 12 Eylül'e boyun eğmediler.. Ne işkencelerine, ne mahkemelerine, ne hukukuna ne de zulmüne boyun eğdiler..
Hani, 'Kahramanlar savaşta en ön safta, ödülde en arkada duranlardır' diyordu ya Alparslan Türkeş, işte o zor yılların imtihanlarını veren ülkücülerin 'kâhir ekseriyeti' ödülsüz bir hayatı tercih eden kahramanlardı..
Aradan çok uzun yıllar geçti, çok uzun yıllar.. Ölümün soğukluğunda, işkencenin insan onurunu hiçe sayan ahlâksızlığında, hücrelerin ve koğuşların içine sığan uzun yıllarda ve dahi idam sehpasının son adımlarında savrulmayan ülkücüler, siyasetin sert rüzgârlarında savruldu, fırtınaya tutulmuş bir gemi gibi sallandı, sallandı..."