SAYGI

 Kimse kimseyi sevmek zorunda değil.

Sevgi bir tercihtir.

Ama saygı… insan olmanın en alt sınırıdır.

Çünkü sevmediğin birine bile zarar vermemeyi öğrenemediysen, aslında kendini tanımamışsındır.

İnsan en çok, karşısındakine değil; kendi karakterine nasıl davrandığını gösterir.

Birine verdiğin değer, onun kim olduğunu değil, senin ne kadar insan kalabildiğini anlatır.

Bugün herkes konuşuyor.

Herkes fikir sahibi.

Herkes yargıç gibi.

Ama çok az insan emeği görebiliyor.

Bir fotoğrafın arkasında geçen saatleri kimse bilmiyor.

Bir cümlenin içine saklanan kırgınlıkları kimse duymuyor.

Bir paylaşımın ardındaki yorgunluğu, mücadeleyi, bazen gözyaşını kimse hesaba katmıyor.

Kolay olan küçümsemek.

Kolay olan görmezden gelmek.

Kolay olan sessizce tüketip hiçbir iz bırakmadan geçmek.

Ama zor olan şudur:

Bir emeği fark etmek.

Bir insanın çabasına saygı göstermek.

Hiç tanımadığın bir kalbe nezaketle dokunmak.

Çünkü saygı, alkış değildir.

Saygı, karakterdir.

İnsan bazen öfkeleniyor…

Emeğin değersizleştirildiğini gördüğünde,

samimiyetin hafife alındığını hissettiğinde,

insanların sadece eleştirmek için konuştuğunu fark ettiğinde.

Öfke burada doğuyor.

Haksızlıktan değil sadece…

anlaşılmamaktan.

Çünkü bu dünyada en ağır şey görmezden gelinmektir.

Yok sayılmak, küçümsenmek, değersizmiş gibi davranılmak…

Ve insan bir noktada şunu anlıyor:

Bazıları gerçekten görmez.

Çünkü görmek kalp ister.

Saygısızlık çoğu zaman cesaretten değil, eksiklikten doğar.

Kendi değerini kuramamış olan, başkasının emeğini küçültür.

Kendi içi boş olan, başkasının doluluğundan rahatsız olur.

Ama yine de…

Bu yol yalnız yürünmez.

Her karede, her kelimede bir iz bırakanlara;

bir beğeniyi bile nezaket sayanlara;

sessizce destek olup kalpten eşlik edenlere…

Selam olsun.

Çünkü gerçek bağlar gürültüyle değil, incelikle kurulur.

Gerçek insanlar alkış aramaz; anlayış yeter onlara.

Saygı paylaşıldıkça büyür.

Sevgi ise hak edilince çoğalır.

Ve belki de en büyük güç şudur:

Kırılmadan sert kalabilmek,

sertleşmeden güçlü durabilmek.

Güzelliği gören gözlere,

emeğin kıymetini bilen yüreklere,

sessiz ama gerçek duran insanlara…

Selam olsun.

Çünkü bu çağda en büyük başkaldırı,

insan kalabilmektir.