CUMHURİYETİ VE ATATÜRK'Ü KİMLER SEVMEZ?

 Sakarya Savaşı'na diğer adıyla "Subay Savaşı" da denir.

Yunanların 16.000’i ölü olmak üzere toplam 46.000 zayiatına karşı, Türk ordusu, şehit ve yaralı olarak Sakarya’da 26.000 zayiat vermiştir. Birlik mevcutlarına göre er zayiat oranı %35-40, subay zayiat oranı ise % 60-70 arasında olmuştur. İşte bu yüzden Sakarya Savaşı’na “Subay Savaşı” denir.

Peki, subay zayiatımız neden bu kadar çok olmuştu?

Çünkü, maalesef Sakarya'da Türk ordusundan bazı erler savaştan kaçtı, yani sıvıştılar. Şehit olan ve yaralanan subaylar o kaçanların yerlerini doldurmaya çalışarak savaştıkları için bu kadar subay zayiatı verdik. Bazı kayıtlara göre erlerin %50'si Yunan önünden kaçtığı söylenmektedir.

Sadece Sakarya değil, Kurtuluş Savaşında Türk ordusundan sıvışan, mücadeleden kaçan epeyce kişi ve sözüm ona asker olmuştur. Buna rağmen, her türlü yokluk ve zorluk içinde Mustafa Kemal ve arkadaşlarının önderliğinde Türk milletinin fedakar insanlarınca vatan kurtarılmıştır.

Bugün o kaçanların çocukları, torunlarıyla birlikte yaşıyoruz.

İşte onlar ki, dönmesiyle, devşirmesiyle, tarikatıyla, cemaatiyle; CIAsal İslamcılarıyla, liboşuyla, bölücüsüyle, cibiliyetsiziyle, Türk vatanında yaşayıp, Cumhuriyetin faziletleriyle nemalanıp, Cumhuriyeti de, Atatürk'ü de sevmeyen, fırsat bulduğunda söven, altını oyan kesimdir.

Bu vatan mücadelesinden kaçanların çocukları bazı alçaklar da var ki, Kurtuluş Savaşı olmamıştır, yalandır, gibi ipe sapa gelmez laflar ederken, bunlara inanan cibilliyetsiz, akıl fukaraları da olmaktadır. Üstelik bunu da din kisvesiyle yapmaktadırlar.

Oysa şöyle bir baksalar ve görseler, Brezilya milli marşı Portekizce, Belçika milli marşı Fransızca, Kostarika milli marşı İspanyolcadır.

Neden böyledir biliyor musunuz?

Zamanında ebelerini düşman işgalinden kurtaran bir Mustafa Kemal'leri olmadığı için...

Cumhuriyetimiz kutlu olsun, Türk devleti ve Atamız ilkeleriyle var olsun.

5000 Yıldır yürüyorsak, 103 yıllık Cumhuriyet bir adımlık zamandır, 5000 yıl daha yürürüz.

30 AĞUSTOS ZAFER BAYRAMIMIZ KUTLU OLSUN

 Büyük Türk Milletinin '30 Ağustos Zafer Bayramı' Kutlu Olsun..

Bağımsızlık mücadelemizin en büyük zaferi, 30 Ağustos Zafer Bayramımızı kutluyor; İzinden asla ayrılmayacağımız Ulu Önderimiz Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ü, silah arkadaşlarını ve vatanımız için kadınıyla erkeğiyle canını ortaya koyan şehitlerimizi saygıyla anıyorum.

MİLLİ EGEMENLİK YA DA ULUSAL EGEMENLİK

 23 Nisan sadece çocukların bayramıymış gibi bir algı yaratılıp hafife alınırken "Milli Egemenlik" gibi devasa, çok önemli, devletimizin temelini oluşturan, küresel sömürgenlerin ve yeri uşaklarının en büyük korkusu bir kavram ya yok sayılıyor ya görmezden geliniyor.

Bu iki kelime Türkiye'nin tapusunu ifade eder, ülkenin sahibinin kim olduğunun teminatıdır. Milletlerin egemenlikleri kimseye eşantiyon olarak verilmediği gibi bize de piyangodan çıkmamıştır. Bu egemenliğe sahip olmanın geri planında, binlerce yıllık tarih, büyük bir kültür ve medeniyet, yedi düvele kafa tutmak, bedel ödemek, milyonlarca şehit vermek vardır.

Milli Egemenlik hem hukuken, hem uluslararası arenada, hem de yurt içinde bu ülkedeki egemen tek gücün Türk Milleti olduğunun ifadesidir. Türk milletinin ise 1924 Anayasasında kurucu irade tarafından tanımı yapılmış ve egemenlik hakkı Türk milleti adına kayıt altına alınmıştır.

Milli egemenlik sadece kağıt üstünde bir kavram değildir. Türk milletinin binlerce yıldır birçok devlet kurarken de olduğu gibi bedelini kanla ödediği kılıç hakkıdır ki bu kavram esasen de uluslar arası hukuki kavramdır, devletler bu hak üzere kurulur ve tanınır.

Türk milletinin kendisiyle beraber yaşayabilme isteği olmayan ve Milli Egemenliğin belirleme hakkını verdiği kurallara uymayan kesimlere, sığınmacılara, kaçkınlara, etnik şerefsizliklere ihtiyacı yoktur, sırtımızda kambur taşımak zorunda da değiliz. Vatan bizimdir, egemen olan Türk Milletidir, beğenmeyenin defolup gitme hakkı vardır.

Tarihte de şimdi de Türk milleti kendiyle beraber yaşayan kesimlere düşmanlık ve ayrımcılık yapmamıştır. Ancak, hiç kimse ya da Türk milletinden olmayan kesim, bir çakıl taşı üzerinde bile hak iddia edemez, edememelidir. Ne adına olursa olsun, hiç kimse Türk milletinin aleyhine, Türk milletine rağmen karar alamaz, yaptırımlara zorlayamaz ve bunun imasında dahi bulunamamalıdır.

Türk Milletinin Milli Egemenliği...

İşte bu kavram unutturulmak, sulandırılmak isteniyor.

Küresel sömürgenlerin içimizdeki ve dışımızdaki aparatlarının ilk saldırdığı, aşındırmak hatta bitirmek istediği kavram budur. Çünkü ülkenin stratejik değerine, ekonomik zenginliklerine ancak böyle el koyabilirler.

Bunun için de öncelikle devletin kurucu unsurlarını, ilkelerini aşındırmak ve değersizleştirmekle başlarlar işe. Bugün Atatürk düşmanlarının derdi onun şahsıyla değildir. Amaçları milli egemenliğin temellerini aşındırmak, Türk milletinin elinden egemenliğini almaktır ve böylece efendileri küresel sömürgenlere hizmet etmektir.

Sığınmacı ve kaçkınlara veya parayı bastıranlara vatandaşlık verilmesi de Türk milletinin Milli Egemenliğinin satılması anlamına gelir.

Milli egemenliğimize sahip çıkmak, sulandırılmasına izin vermemek, bu konuda, tavizsiz, talepkar ve hatta tehditkar olmak gereklidir ve zorunludur.

Atatürk der ki; Ulusal egemenlik öyle bir nurdur ki karşısında zincirler erir, taç ve tahtlar yanar, yok olur!..

Tabi, boynunda tasma izi, zihni, ruhu, sütü ve nesebi bozuk olmayanlar için böyledir.

Fakat ne yazık ki şaibeli bir rejim değişikliğiyle Türk milletinin egemenlik haklarına büyük bir darbe vurulmuş, egemenlik hakkımıza ipotek konulmuştur. Milli egemenliğimizin işlevsel sembolü olan TBMM büyük oranda işlevsiz hale getirildi ve egemenlik, milletin temsilcisi olan TBMM'den alınıp Saraya verildi. Her şeye karar veren "Tek Adam" rejimi egemen kılındı ki böylece milli egemenlik de bir tek kişinin emrine verilmiş oldu. Bunun farkına varanların yüreği yanıyor ama henüz neyi kaybettiğinin farkında olamayan "bu millet" uyuyor.

Nereye kadar bakalım?..

Bugün vatanına ortak edilen milyonlarca kayıtlı kayıtsız kaçkın, sığınmacı, mülteci, aslında Milli Egemenliğe de ortak ediliyor, Türk milletinin elinden usul usul egemenliği alınıyor, çünkü bunlara vatandaşlık verilerek oy kullanmaları da sağlanıp, ülkenin kaderini belirleyecek yönetime de ortak olmaları sağlanıyor.

Bu da yetmiyor, "Barış Süreci" teranesiyle etnik bölücüler ve terörist başları ululanıp, söz sahibi önemli kişiler haline getirilip, ulus devletin ve Milli Egemenliğimizin köküne dinamit konuluyor.

Ülkenin topraklarının, ekonomik değerlerinin, stratejik tesislerinin fütursuzca yabancılara satılmasıyla da Türk milletinin Milli Egemenliğine darbeler peşi peşine devam ediyor.

Daha acı olanıysa, geçtik bu sisteme evet diyenleri, destekleyenleri, aslında bu rejim değişikliğine hayır diyenlerin birçoğu da henüz meselenin farkında değil. Meseleyi sadece bir kişinin ihtirası, basit siyaset ve parti oyunlarıyla geçici bir durum sanıyorlar. Temel amacın Türk Milletinin Egemenlik Hakkının elinden alınması olduğuna ve bunun büyük ölçüde gerçekleştiğine ihtimal vermiyorlar.

23 Nisan Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramımız kutlu olsun.

10 KASIM 1938’DEN BUGÜNE

10 Kasım 1938 tarihi Türkiye Cumhuriyeti Devleti’nin tarihinde kara bir gündür.

Kurucu liderini kaybetmiş bir ülkenin geriye gidişinin başlangıcı kabul edilmelidir.

1923 Türkiye’sinin genel durumu

Uzun savaşlardan çıkmış, ekonomik olarak bitkin, eğitim seviyesi çok düşük, tarım toplumuna dayalı nüfus, her bakımdan altyapısı son derece zayıf, kendi küllerinden doğan bir ülke.

İmparatorluk sonrası devlet yapısı çökmüş.

Sadece tarıma dayalı yabancı kontrolündeki bir ekonomi.

Sanayi yok. Sermaye yok. Her şey dışa bağımlı.

Okuma yazma oranı %8.

29 Ekim 1923’te Cumhuriyet ilan edildiğinde Türkiye, uzun savaşlar (Balkan, I. Dünya, İstiklâl Harbi) sonrası yoksullaşmış, nüfusu azalmış, altyapısı yıpranmış bir devlet.

Cumhuriyet yokluk ve yoksulluk içinde kuruldu

Aşağıdaki rakamlar dönemin akademik tahminlerine dayalıdır; çünkü modern istatistik yöntemleri henüz yoktu.

Toplam nüfus, yaklaşık 12-13 milyon.

Şehirleşme oranı, %24. (büyük çoğunluk köylerde)

Toplam nüfusun 2,5-3 milyonu (1912–1922 arası) yapılan savaşlarda zayi olmuş.

Okuryazarlık oranı, %8-10 ile dünya ortalamasının çok altında.

Ülkede toplam 230 civarı lise ve ortaokul, çok sınırlı sayıda yüksekokul.

Öğretmen sayısı yetersiz, eğitim altyapısı çok zayıf.

Ekonomisinin %80’den fazlası tarıma dayalı.

Kişi başı millî geliri, yaklaşık 40-60 USD/yıl.

Yaklaşık 50 küçük işletmesi var. (Çoğu yabancı veya gayrimüslim sermayesi)

Demiryolu, yaklaşık 4.100 km. (Büyük bölümü yabancı kontrolünde)

Neredeyse hiç motorlu araç, fabrika, makine parkı yok.

Dünyanın en yoksul ülkelerinden biri.

’’Bu karanlık tabloda her türlü imkânsızlıklara rağmen paramparça edilerek işgale uğrayan aziz vatanı, düştüğü yerden tekrar çıkmasına önderlik eden Gazi Mustafa Kemal ATATÜRK’ü vefatının 87. yılında minnet, rahmet ve özlemle anıyoruz!’’

1923-1938 dönemi

Cumhuriyet’in ilânından Aziz ATATÜRK’ün vefatına (1938) kadar geçen 15 yıl, Türkiye’nin yeniden kuruluş ve modernleşme dönemi olarak tarihte ayrı bir yere sahiptir.

Cumhuriyet tarihinin en büyük eğitim atılımı bu dönemde yapılmıştır.

Söz konusu dönem, “Cumhuriyetçilik, Milliyetçilik, Laiklik, Halkçılık, Devletçilik, İnkılâpçılık” ilkelerinin devlet felsefesi haline geldiği bir dönemdir. Günümüzde ATATÜRK İlkeleri olarak bilinen bu ilkeler doğrultusunda hayata geçirilen bir dizi yasal, hukuki, dini, kültürel, sosyal ve ekonomik değişiklikleri kapsar. Amaç, “Türkiye’yi gelişmiş ülkelerin seviyesine çıkartmak” tır.

Diğer taraftan bu dönem, yokluk içindeki bir ülkenin sistemli bir şekilde çağdaş bir ulus-devlete dönüştürülme sürecidir.

Bu 15 yılda Türkiye, ekonomisi savaş devrinden çıkmış, siyaseten bağımsız, hukuken çağdaş, ekonomik olarak ayağa kalkmış, sosyal ve kültürel olarak modernleşme yoluna girmiş ve sanayileşmesinin temelleri atılmış bir ülke konumuna gelmiştir.

Ayrıca cehaletle sistemli mücadele başlatılmış ve topyekûn birlik ve beraberlik içerisinde birbirine kenetlenmiş toplumsal millî kimlik yapısı ile kültürel dönüşüm sağlanmıştır.  

Devlet yapılan reformlarla toplum, eğitim, ekonomi ve diplomasi alanlarında yüzyılları aşan sıçrama gerçekleştirilmiştir.

Ölümüne kadar geçen 15 yıllık kısa sürede Atatürk’ün ekonomik bağımsızlık, eğitim reformu ve sanayileşme hedeflerinin neden öncelikli olduğu, ölümünden sonra daha iyi anlaşılmıştır.

1923-1938 döneminde stratejik anlamda, toplum yapısı “tebaa-yurttaş/ ümmet-millet” eksenine dönüştürülerek, modern devlet yapısı ve ulusal egemenlik teminat altına alınmıştır.

1923-1938 arası dönemi anlatmanın bu satırlara sığmayacağı aşikârdır. Biz sadece belli başlı ana konulara değindik.

Özetle 1923–1938 dönemi, Türk tarihinin “kuruluş ve sıçrama” dönemidir. Genç devlet uluslararası meşruiyetini ve saygınlığını pekiştirmiştir. Yıkılmış bir imparatorluğun küllerinden modern, laik, çağdaş bir ulus-devlet çıkarma mucizesidir.

ATATÜRK’ün ölümünden sonraki dönem

Aziz ATATÜRK’ün ölümü üzerine 11 Kasım 1938’de Cumhurbaşkanlığına seçilen yakın silah arkadaşı İsmet İNÖNÜ, ikinci adam olarak tarihe geçti.

İkinci Dünya Savaşı sonrası dünya güçler dengesinde önemli gelişmeler ve değişiklikler oldu. Dönemin koşulları içerisinde gelişen olaylar, kısa süre sonra dünyayı bu defa “Soğuk Savaş” denilen yeni bir mücadelenin içerisine sürükledi.

İşte ne olduysa bundan sonra oldu. ATATÜRK ilke ve devrimlerinden uzaklaşma asıl olarak bu dönemde başladı. Bundan sonra da bir türlü toparlanamadı. Bugünkü noktaya gelinmesinde, o dönemde iki kutuplu dünyada hegemonik güç odağı olarak tüm dünyaya hükmetmeye başlayan ABD’nin etkisi büyük oldu.

Aziz ATATÜRK’ün ölümünden sonra Türkiye ABD’nin ekonomik esaretine maruz kaldı.

Ekonomik esaret beraberinde siyasi bağımlılığı da getirdi. “Truman Doktrini” kapsamında “Marshall yardımı” ile Türkiye, ABD ile askeri ve ekonomik alanlarda sıkı bir iş birliğine girdi.

ATATÜRK ilke ve devrimlerinden uzaklaşma bu dönemde doruk noktasına çıktı ve daha vahimi Türkiye, Batının yoğun olarak ürettiği çeşitli projelerle “Atatürk’ü, Cumhuriyeti ve laik ulus-devlet yapısını terkedin!” dayatmasına maruz kaldı.

Bugün bu dayatma artarak “etnik ve dini fitne” kıskacında sürdürülmektedir.  

Değerlendirme

Türkiye Cumhuriyeti Devleti, ikinci yüzyılını idrak ettiğimiz bu günlerde emperyalizmin “Atatürk’ü terkedin” dayatmalarına karşı koyarak, kaybetmeye yüz tutan tarihi ve kültürel değerlerini yeniden kazanmak, üniter yapısına kurulan tuzakları bertaraf etmek, iç cepheyi daima sağlam tutmak ve bilhassa demografik yapısını korumak maksadıyla, ülkenin kurucu lideri Aziz ATATÜRK’ün kurduğu demokratik, lâik ve sosyal hukuk devleti olgusunun temelini oluşturan Türkiye Cumhuriyeti felsefesine tekrar geri dönmek zorunda olduğu değerlendirilmektedir.

Sonuç

Lozan’da tescil edilen yeni Türkiye Cumhuriyeti, Gazi Mustafa Kemal ATATÜRK tarafından, “Türkiye Cumhuriyeti’ni kuran Türkiye halkına Türk Milleti denir” olarak tanımlanmış, “ulus devlet, üniter devlet, laik devlet” nitelikleriyle dünya sahnesinde, sınırlarını vatandaşının kanıyla çizmiş şerefli bir millet olarak yer almıştır.

Ölümünün ardından 87 yıl geçmiş olmasına rağmen, bilhassa millî günlerimizde ve her 10 Kasım’da Anıtkabir’i ziyarete giden milyonlarca yurtsever vatandaş, Yüce Türk Ulusunun ona olan bağlılığını ve özlemini ifade etmektedir.

Bugün ne yazık ki onun koyduğu millî devlet ilke ve prensiplerini inkâr eden, üstelik bunu Gazi Meclis çatısı altında, egemenliğin kayıtsız şartsız Türk Milletine ait olmasından rahatsız olan, Türk egemenliğini ona buna paylaştırmayı demokratikleşme zanneden bir siyasi anlayışla karşı karşıyayız.

Bugün Türkiye’nin ulus devlet yapısı ve kimliğine karşı bir isyan başlatılmıştır.

İhtiyaç olmadığı halde yeni Anayasa yazma girişimleri vardır. Türkiye’nin ülkesi ve milleti ile bölünmezliğinin ve ulus-devlet yapısının teminatı olan Anayasanın ilk dört maddesi ile 42. 66. maddeleri üzerinde tartışma yapılmaktadır.

Türkiye Cumhuriyeti Devleti, Aziz ATATÜRK’ten sonra etnik ve dini fitneye maruz bırakılarak bölünmeye çalışılmaktadır.

Bir örnek vermek gerekirse, Noam CHOMSKY isimli ABD’li bir Profesörün “Kader Üçgeni” kitabı, bize İngilizlerin meşhur “böl ve hükmet” stratejisini hatırlatmaktadır.

Chomsky anılan kitapta, ABD’nin Ortadoğu’ya “Büyük Ortadoğu Projesi (BOP)” kapsamında vermek istediği yeni şekli şöyle anlatıyor:

“Ortadoğu’da ulusalcılık ve ulusal kimlik yok edilmeli. Bunun için de Ortadoğu Osmanlılaştırılmalıdır. Böylece bölgede Batı çıkarlarına karşı çıkacak ulusal güç ve direnç kalmayacak, sistemin çarkları rahatlıkla işleyecektir.”

Şimdi buna dayanarak kendisine “Sömürge Valisi” yakıştırması yapılan ABD Ankara Büyükelçisi Tom BARRACK üzerine hiç vazife olmamasına rağmen, “Türkiye için en iyi sistem Osmanlı millet sistemidir” diyor.

Aslında aynı şeyleri söylüyorlar.

Yani Türk ulusunun kanıyla canıyla çok zor koşullarda kurduğu Türkiye Cumhuriyeti’ni çöpe gönderiyorlar.

Gazi Mustafa Kemal ATATÜRK ve silah arkadaşları tarafından ulus devlet olarak kurulan Türkiye Cumhuriyeti, yukardaki örnekte görüldüğü gibi bugün birden fazla potansiyel tehditle karşı karşıyadır.

Gazi Meclis çatısı altında Türkiye Cumhuriyeti’ni tahrip veya yok etmeye yönelik operasyonlara üzülerek tanıklık edilmektedir.

Türk istiklâl savaşını kazandıran ve Cumhuriyeti kurup yaşatan Gazi Mustafa Kemal Paşa ve silah arkadaşlarına büyük bir borcumuz vardır. 

Bu borç, günümüzde ancak Türk kimliği altında herkesi eşitleyen ulus devleti, üniter, demokratik, laik cumhuriyeti muhafaza ve müdafaa ederek, özetle ATATÜRK ilke ve devrimlerine sahip çıkılarak ödenebilir.

Ülkeyi işgalden kurtaran ve Cumhuriyeti kuran tarihi Gazi Meclis’in günümüz temsilcilerine ve Aziz Türk ulusuna düşen görev: ülkeyi huzur, güven ve umuda kavuşturmak maksadıyla; adaleti ve yargı bağımsızlığını hâkim kılmak, bu kapsamda hukukun üstünlüğü ve kuvvetler ayrılığı ilkesinden asla vazgeçmemek, vatandaşların ekonomik bakımdan daha müreffeh bir seviyeye yükseltmek, millî eğitimi yeniden nitelikli hâle getirmek ve bölgeye yönelik emperyal plân ve projelere meydan vermemektir.

Cumhuriyetimizin kurucusu ve büyük devlet adamı Ebedî Başkomutanımız Gazi Mustafa Kemal ATATÜRK’ü, sonsuzluğa uğurlanışının 87’nci yıl dönümünde rahmet, minnet ve saygıyla anıyoruz. Ruhu şâd, mekânı cennet olsun!

NE MUTLU TÜRKÜM DİYENE!

ATATÜRK VE MEVCUT DURUM HAKKINDA

"Bir kişi nasılsa tanrısı da öyledir." demiş Goethe…

Sizden sadece bir mevlit istendi, çıkardığınız yaygaraya bakın. Halbuki gerginleşmenin kutuplaşmanın aşılması için ne kadar iyi olacaktı.

Sizin derdiniz ne din ne İslam… Sizin derdiniz saltanatınız. İnsanları güdebilmek için dini kullanabilmeyi kendinize hak görüyorsunuz, Yolunuza çıkan herkesi de kafir.

Namık Kemal’in, Mehmet Akif’in İslamcılığı sizin saltanatınıza karşıydı. Onlar Müslümanı size değil gerçeklere, gelişmeye, tekamüle bağlamak isterlerdi. Bizim seveceğimiz İslam, İslamcılık onlarınkidir. Siz ise bu saltanatınızı kaybetmemek için İngilizle dahi işbirliği yapansınız.

Siz kendi tanrınızı kendi emelleriniz için kendinize bir araç yapmışsınız. Sizin için Arapça ve sarık kutsal. Atatürkçülük adına sizin yobazlığınızı alıp karşı tarafta benzerini uygulayanlar da var. Oldular ve yine olacaklar belli ki. Onların tanrısı da sizinkine benziyor aslında.

Siz, iktidarı elde tutmak için yüzyıllar boyu dine eklenmiş türlü türlü lügate başvururken, onlar da batıya yetişmeye çabalamayı onlar gibi olmak zannından öte götüremediler. Batılı olmak değil batılıyla müsavi olmak çabasıydı bu.

Öyle yüzünü Ortadoğu'ya dönmekle, entarimi giyeyim, fesimi takayım ben Osmanlı olayım demekle çözemeyeceğin artık canına kastedilen riskli yüzyıllar dönemine girdiğin zamandı bu.

300-400 sene sonra kafana dank eden geri kalmışlığının seni artık yürümeye değil çatlarcasına koşmaya mecbur ettiği bir çağın başlangıcıydı bu.

Belki radyoda neden Türk musikisi çalmadı opera çaldı diye sorabilir tartışabilirsin “hakkın da var” belki ama seni hoşuna gitmese de koşmaya mecbur eden nedeni artık sorgulayamazsın, bunu anlamak zorundasın. Çünkü Türk’ün varlığı artık bu cumhuriyette vereceği mücadeleye bağlı.

600 yıllık bir imparatorluktan sonra artık bu yeni formattan başka çıkış yolun kalmadı. Ne Ortadoğu devleti, saltanat, halifelik seni kurtarabilirdi, ne Osmanlıcılık ne sosyalist olmak ne de Amerikan İngiliz mandası olmak.

Wilson prensiplerinin bile amacı seni yaşatmak değildi, senden sonra orada kimlerin yaşayacağını tespit etmekti. Batı için mesele sadece zaman ve güç toplamaktı. Sadece 1. Dünya savaşının yorgunluğunun ardından “Türk’ü buralardan kazımak” şehvetinin damarlarını birazcık gıdıklamasına bakardı.

Sana “Türk milleti zekidir, Türk milleti çalışkandır” diye boşuna söylemedi ama sen maşallah bu konuda da Atatürk'e muhalifsin...

Gerçi artık melali anlamayanlara aşina olduk iki tarafın da sayesinde.

Hakkını ödemeyeceğiniz bir insanın hakkına girmeyin...

Eğer öyle ne idüğü belirsiz, hikmetini nereden aldığı belli olmayan şeyhin şıhın şefaatinden şusundan busundan söz ediyorsanız, Türk Milleti bin yıldır bunca şehitle, bunca gazasıyla dağlar gibi kemikle et, seller gibi akan kanıyla Allah yolunda cenk eden, kafirin karşısındaki tek ordu olduğu için de bir şefaat hakkımız elbet bunlardan daha çok vardır ve o hak da elbet bu büyük adamın -varsa günahı- Allah katında bağışlanması içindir.

Alparslan'ın, Fatih'in sancağını yere düşürmeyen bu adamdır, o sadece sizin sandığınız camilerde ezanı susturmayan bu adamdır, namusumuzu çiğnetmeyen bu adamdır…

Allah O büyük insana rahmet etsin, nurlar için de uyusun.

M.KEMAL ATATÜRK

 Eğer bir dinin varsa, Tanrıya inanıyorsan, Atatürk'ün bu halka Tanrının bir lütfu, hediyesi olduğunu bilirisin...

Eğer bir dinin yoksa, Tanrıya inanmıyorsan, Atatürk'ün 20. Yüzyılın stratejik dehası, azmi, kültürel ve bilimsel gelişmişliği yüksek özel bir insan olduğunu bilirsin.

Her iki durumda da hatırası önünde saygıyla eğilmek, bütün din ve inançların ötesinde insan olmanın gereğidir.

Çünkü yaptıkları, verdiği mücadele ve kurduğu devlet, Cumhuriyet ortada, hep sahip olduğunu sandığın birçok değerini ona borçlusundur.

Peki, Atatürk'e ve kurduğu Cumhuriyete alerjisi olan nankör, cibilliyetsiz alçaklar kimdir, nedir?

Yarın 102. yıl dönümünü kutlayacağımız Cumhuriyetimizin kuruluşunda emeği geçen başta M. Kemal ATATÜRK ve silah arkadaşları olmak üzere ebediyete intikal etmiş tüm şehit ve gazilerimizi büyük bir minnet, şükran ve rahmetle anarken bu kutlu güne gölge düşürmek isteyen basiretsizleri de esefle kınıyorum!

İnsan onur ve haysiyetine en uygun yönetim şekli "cumhuriyet" olsa da rejimler sadece birer ambalajdır. İçleri "Adalet, liyakat ve hakikat" ile doldurulmadıkça fazla bir anlam taşımazlar.

Bu tarihi gün, bizi biz yapan ortak değerlerimiz ve devletimizin temellerini oluşturan Atatürkçü misyon, ilke ve inkılaplar etrafında her zamankinden daha güçlü bir şekilde kenetlenme günüdür.

Bayramınız kutlu olsun!

"Büyük bir heyecan, haklı bir gurur ve coşku içinde nice kuruluş yıl dönümlerini de kutlayacağımız daha güzel günlere..." demeyi çok isterdim ama gönlüm buruk, ruhum ezik,düşüncelerim firarda, duygularım isyanları oynuyor!

1923'te kurulan Türkiye Cumhuriyeti'ni 1948'de kurulan doğudaki Kore ile, 1949' da kurulan batıdaki Almanya ile; aynı ülkeleri ve ülkemizi 1938'lerin Atatürk Türkiye'si ile kıyaslıyorum da içime bir efkar basıyor!

Çağdaş ülkelere kıyasla Cumhuriyetimizin yeni yüzyılına hukukî, siyasi, ekonomik, sosyal ve kültürel başta olmak üzere hemen her alanda tam bir enkaz olarak girdik. Gerçekçi olmak, boş hamasetten uzak durmak, ayakları yere basan politikalar izlemek iyidir. Ham hayaller ve arsız yalanlar üzerine sağlam bir gelecek kuramazsınız!..

Atatürkçü düşünceyi ve bizim anladığımız manada bir milliyetçi iradeyi hakim kılamadık. Eğitim, bilim, kültür, sanayi,ekonomi, tarım vb. sektörlerde milli birikim, alt yapı, sermaye yapamadık.

Cumhuriyetin kazanımlarını da miras yedi hayırsız evlatlar gibi harcadık. Sata sata oturduğumuz evden (vatan)başka elimizde birşey kalmadı. Onda da haneye tecavüz var, koruyamıyoruz!

Uluslararası yarışta atılım yapmak için yukarıda saydığım değerlere ihtiyaç vardır. Peki elimizde ne var?...

Tek çaremiz ruh uyanacak, beden dirilecek, Atatürk'ün dediği asil kan coşacak...

Yine Bilge Ata'nın dediği gibi "titreyip kendimize gelme" zamanıdır!..

Olmazsa ne olur?

Büyütecek birşey yok canım! Kadim Anadolu toprakları birçok medeniyete beşiklik yaptığı gibi birçoğunu da bağrına gömmüştür. Şöyle bir dolaşırsanız bu yaşlı coğrafyayı,

o eski medeniyetlerden kalma şaheserleri birer görkemli mezar taşı gibi görürsünüz...

Hani nerededir Silifke kalesini, Taşköprüyü, Alaaddin camiini yapanlar?..

Siz duruyorsunuz diye zaman durmaz, dünya dönmeye devam ediyor!...

.........

"Ey Türk istikbalinin evladı! İşte bu ahval ve şerait içinde dahi vazifen,Türk istiklâl ve Cumhuriyetini kurtarmaktır ! Muhtaç olduğun kudret, damarlarındaki asil kanda mevcuttur!"

Yılgınlığa düşmek, pes etmek yok!

Mustafa Kemal'in askerleri gibi aynı iman ve inanmışlık içinde mücadeleye devam edeceğiz!..

CUMHURİYETİ VE ATATÜRK'Ü KİMLER SEVMEZ

Sakarya Savaşı'na diğer adıyla "Subay Savaşı" da denir.

Yunanların 16.000’i ölü olmak üzere toplam 46.000 zayiatına karşı, Türk ordusu, şehit ve yaralı olarak Sakarya’da 26.000 zayiat vermiştir. Birlik mevcutlarına göre er zayiat oranı %35-40, subay zayiat oranı ise % 60-70 arasında olmuştur. İşte bu yüzden Sakarya Savaşı’na “Subay Savaşı” denir.

Peki, subay zayiatımız neden bu kadar çok olmuştu?

Çünkü, maalesef Sakarya'da Türk ordusundan bazı erler savaştan kaçtı, yani sıvıştılar. Şehit olan ve yaralanan subaylar o kaçanların yerlerini doldurmaya çalışarak savaştıkları için bu kadar subay zayiatı verdik. Bazı kayıtlara göre erlerin %50'si Yunan önünden kaçtığı söylenmektedir.

Sadece Sakarya değil, Kurtuluş Savaşında Türk ordusundan sıvışan, mücadeleden kaçan epeyce kişi ve sözüm ona asker olmuştur. Buna rağmen, her türlü yokluk ve zorluk içinde Mustafa Kemal ve arkadaşlarının önderliğinde Türk milletinin fedakar insanlarınca vatan kurtarılmıştır.

Bugün o kaçanların çocukları, torunlarıyla birlikte yaşıyoruz.

İşte onlar ki, dönmesiyle, devşirmesiyle, tarikatıyla, cemaatiyle; CIAsal İslamcılarıyla, liboşuyla, bölücüsüyle, cibiliyetsiziyle, Türk vatanında yaşayıp, Cumhuriyetin faziletleriyle nemalanıp, Cumhuriyeti de, Atatürk'ü de sevmeyen, fırsat bulduğunda söven, altını oyan kesimdir.

Cumhuriyetimiz kutlu olsun, Türk devleti ve Atamız ilkeleriyle var olsun.