Geçmişiyle yüzleşmek, sorgulamak, kendisinin veya içinde bulunduğu yapının hatalarını kabul ve açık yüreklilikle ifade edip eleştirebilmek, önce aydın ve donanımlı insan olmayı, sonra koca bir yüreği ve sağlam bir karakteri gerektirir...
İşte pek çok kişi bunu beceremez, çünkü yukarıdakiler eksiktir veya tam değildir.
Bunu yapamazlar, çünkü yanlışlarla dolu olduğunu bilse de, bir zamanlar ülkü haline getirdiği, uğruna mücadele ve kavgalar ettiği, bedeller ödediği, hatta oradan kişilik ve sıfat bulduğu bütün değerler bir anda değersizleşeceğinden, geçmişinde ve kişiliğinde büyük bir boşluk oluşacak ve kendini değersiz hissedecektir.
Bu yüzden sorgulamaya yanaşmazlar, en bariz yanlışları bile kabul etmedikleri gibi, bir grubun içinde kendileri fark etmeden bir yerlerin, bir üst aklın amaçları doğrultusunda kullanıldıklarını hiç kabul etmezler.
Kendilerini rahatlatmak için bütün hataları, yanlışları, pislikleri "ulvi davaya hizmet", "dava adamlığı", "davaya, lidere sadakat" kiliminin altına süpürmeyi tercih eder, bu hataları dillendirenleri, sorgulayanları ise hanin, dönek vs. diye nitelerler.
Hatta "Acaba gerçek benim inandığımdan farklı mıdır?" sorusunu sormaya bile yanaşmazlar, bu soru çok ağır gelir oturmamış kişiliklerine...
Yanlışları, hataları bilseler de kabul etmek onlar için kabustur, dünyalarının yıkılacağını sanırlar.
Psikoloji biliminde buna "Derealizasyon" bozukluğu deniyor, ki ileri seviyeleri psikiyatrik tedavi gerektirebilir.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
Güzel insanlarla söylenen güzel sözler hiç bir zaman israf değildir. Yeter ki yürekten ve samimiyetle söylensin.
Sevgiyle kalın