BAYRAĞIMIZI GÖNDERDEN İNDİREN HAİNLERE NE OLMALI ?

 Nobel ödüllü Yugoslav yazar İvo Andriç'in Drina Köprüsü adlı romanını okuduğumda beni çok etkilemişti.

Olayı o kadar ayrıntılı tasvir ediyordu ki sanki ordaymışım da seyrediyormuşum gibiydi.

Olay 16. Yüzyıl Osmanlı zamanında geçmektedir.

Bugünkü Bosna-Hersek'te bulunan Drina Köprüsü yapım aşamasındadır. Fakat ayrılıkçı Sırp teröristler sürekli sabotajlar düzenleyip köprü inşaatını engellemektedirler. Yerel güvenlik güçleri bu işi engelleyemez.

Köprü, Sokullu Mehmet Paşa adına Mimar Sinan tarafından yapılmaktadır ve bu sabotaj olayları Sokullu'yu çok kızdırır.

Sokullu, askeriyle beraber gelir, kısa sürede sabotajcılar yakalanır.

Paşa gelirken beraberinde özel yetenekleri olan birkaç çingene cellat da getirir. Bu cellatların zanaatları yağlı kazığa adam oturtmaktır.

İşte tasvir bundan sonra başlıyor...

Cellatlar kazıkları kıymık kalmasın diye itinayla yontup, sivriltip, temizleyip yine itinayla yağlarlar. Elleri bağlı sabotajcılar, ayakları da ayrık olacak şekilde bağlanır. Çingene cellatlar sabotajcının makatından kazık geçecek şekilde kesi yaparlar. Sonra kazık yavaş yavaş çakılmaya başlanır. Burada cellat bütün hünerini gösterip, iç organlara zarar vermeyecek şekilde dikkatlice kazığı boyun hizasına kadar yavaş yavaş küçük darbelerle çakar.

Çünkü kazık çakılan mahkum ne kadar uzun süre hayatta kalırsa, (romanda birkaç gün yaşadığı belirtiliyor) çingene cellat o kadar yüksek bahşiş alıyor, cellatlar bu konuda kendi aralarında yarış içindeler.

Ben kısa yazıyorum ama bu anlatım birkaç sayfa sürüyor romanda.

Neticede kazık çakılmış sabotajcılar ibreti alem için kazıklarıyla beraber köprünün iki yanına bayrak direkleri gibi dikilirler ama halen canlılar, birkaç gün yaşarlar. Yazar, yüz ifadelerini filan anlatırken irkiliyorsunuz.

Bayrak indirme meselesi gündem olunca, teey lise yıllarımda okuduğum romanın bu kısmı geldi nedense aklıma...